Το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται μπροστά σε μια πρωτοφανή καμπή, καθώς οι ψίθυροι των τελευταίων μηνών μετατρέπονται πλέον σε μια διαγραφόμενη πραγματικότητα. Οι δύο παραδοσιακοί πόλοι του πολιτικού συστήματος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλέξης Τσίπρας, φαίνεται πως ξεπερνούν τις μέχρι τώρα αγεφύρωτες ιδεολογικές τους διαφορές, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια κυβέρνηση συνεργασίας. Η εξέλιξη αυτή, αν και για πολλούς φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας, επιβάλλεται από τις πιεστικές ανάγκες της περιόδου, δημιουργώντας ωστόσο ισχυρούς τριγμούς στα υπόλοιπα κόμματα και προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό του πολιτικού χάρτη.
Αυτή η διαφαινόμενη σύγκλιση των δύο μεγάλων αρχηγών έχει ήδη αρχίσει να αναδιατάσσει τις ισορροπίες, με στελέχη της ευρύτερης κεντροαριστεράς να παίρνουν σαφείς αποστάσεις από τις επίσημες γραμμές των κομμάτων τους. \
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αντώνη Σαουλίδη, ο οποίος αποφάσισε να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, καθώς στο συνέδριο πάρθηκε απόφαση να μη Κυβερνήσει ο Ανδρουλάκης με τον Μητσοτάκη
Αυτή η διαφαινόμενη σύγκλιση των δύο μεγάλων αρχηγών έχει ήδη αρχίσει να αναδιατάσσει τις ισορροπίες, με στελέχη της ευρύτερης κεντροαριστεράς να παίρνουν σαφείς αποστάσεις από τις επίσημες γραμμές των κομμάτων τους. \
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αντώνη Σαουλίδη, ο οποίος αποφάσισε να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, καθώς στο συνέδριο πάρθηκε απόφαση να μη Κυβερνήσει ο Ανδρουλάκης με τον Μητσοτάκη
Την ίδια στιγμή, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στρέφεται και σε παλαιότερες τοποθετήσεις προσώπων που είχαν προβλέψει ή σχολιάσει τις πολιτικές μετατοπίσεις. Οι παλιές αναρτήσεις του Νίκου Νυφούδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έρχονται ξανά στο προσκήνιο, αποκτώντας μια νέα, σχεδόν προφητική διάσταση. Μέσα από τα κείμενά του, ο Νυφούδης είχε καυτηριάσει τις παθογένειες του συστήματος και είχε αναδείξει την ανάγκη για ρεαλιστικές συνεργασίες, πέρα από κομματικές περιχαρακώσεις, επιβεβαιώνοντας ότι οι διεργασίες που βλέπουμε σήμερα να υλοποιούνται είχαν ξεκινήσει ως προβληματισμός εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Η επόμενη μέρα βρίσκει τη χώρα μπροστά σε μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική. Η απόφαση του Μητσοτάκη και του Τσίπρα να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για τον σχηματισμό κυβέρνησης δείχνει ότι οι παλιές διαχωριστικές γραμμές υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη για σταθερότητα, έστω κι αν αυτό απαιτεί βαριές εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Οι μετακινήσεις στελεχών και οι αναδρομές σε παλαιότερες πολιτικές θέσεις αποδεικνύουν ότι η συγκυρία αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθιάς και αναγκαίας αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων.
Η επόμενη μέρα βρίσκει τη χώρα μπροστά σε μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική. Η απόφαση του Μητσοτάκη και του Τσίπρα να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για τον σχηματισμό κυβέρνησης δείχνει ότι οι παλιές διαχωριστικές γραμμές υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη για σταθερότητα, έστω κι αν αυτό απαιτεί βαριές εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Οι μετακινήσεις στελεχών και οι αναδρομές σε παλαιότερες πολιτικές θέσεις αποδεικνύουν ότι η συγκυρία αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθιάς και αναγκαίας αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων.
