Η απόπειρα του Αλέξη Τσίπρα να επανεμφανιστεί στην πολιτική σκηνή με το προπέτασμα καπνού της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης δεν συνιστά τίποτα περισσότερο από μια φθηνή πολιτική μεταμφίεση. Πρόκειται για ένα κατασκευασμένο εγχείρημα που επιχειρεί με τρόπο απροκάλυπτο να υποτιμήσει τη νοημοσύνη της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων. Ο πρώην πρωθυπουργός, εγκλωβισμένος στις δικές του καταστροφικές επιλογές και στην ολική απαξίωση του πολιτικού του παρελθόντος, καταφεύγει τώρα σε επικοινωνιακά τεχνάσματα παλαιάς κοπής, νομίζοντας ότι η αλλαγή μιας ταμπέλας αρκεί για να παραγράψει την πολιτική του ανεπάρκεια.
Η τακτική του να απομακρύνει εικονικά τα στελέχη της πρώτης γραμμής, με τα οποία συνδιοίκησε και συνδιαμόρφωσε την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί μια κυνική ομολογία ενοχής. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να αποσείσει τις δικές του ακέραιες ευθύνες, φορτώνοντάς τες στους συνεργάτες στους οποίους ο ίδιος έδινε εντολές. Μεταφέροντας ολόκληρο τον παλαιό μηχανισμό σε ένα «νέο» περιτύλιγμα, προσπαθεί απεγνωσμένα να πουλήσει την ψευδαίσθηση της αλλαγής, την ώρα που το περιεχόμενο, οι πρακτικές και η νοοτροπία παραμένουν ακριβώς τα ίδια.
Αυτός ο πολιτικός καιδιοτελής ελιγμός δείχνει μια πρωτοφανή περιφρόνηση προς τους πολίτες. Το εγχείρημα της ΕΛΑΣ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας «ΣΥΡΙΖΑ 2», μια απεγνωσμένη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης ενός προσώπου που αρνείται να αποδεχθεί το τέλος της αξιοπιστίας του. Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι παραμένει αμετανόητος εκφραστής μιας παρωχημένης και τοξικής πολιτικής κουλτούρας, η οποία δεν έχει απολύτως τίποτα να προσφέρει στο μέλλον του τόπου.