Η πρόσφατη τηλεοπτική παρουσία του Χάρη Θεοχάρη προκάλεσε δικαιολογημένο σάλο και έντονες αντιδράσεις, αναδεικνύοντας για ακόμη μία φορά τη βαθιά αποστασιοποίηση ορισμένων πολιτικών στελεχών από την κοινωνική πραγματικότητα.
Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της οικονομικής πολιτικής, ο κ. Θεοχάρης κατέφυγε σε απαξιωτικούς διαχωρισμούς, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες», σε αντιδιαστολή με τους «νοικοκύρηδες».
Η συγκεκριμένη αναφορά δεν αποτελεί απλώς μια ατυχή φραστική διατύπωση της στιγμής, αλλά αντικατοπτρίζει μια επικίνδυνη νοοτροπία πολιτικής υπεροψίας.
Όταν ένας εκπρόσωπος της εξουσίας επιλέγει να χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα τους πολίτες που δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τις πληθωριστικές πιέσεις και την οικονομική στενότητα ως «κακομοίρηδες», προσβάλλει ευθέως τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να μεριμνά για την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και όχι να τις απαξιώνει με ελιτίστικες ταμπέλες.
Επιπλέον, η τακτική του τεχνητού διχασμού της κοινωνίας σε κατηγορίες «ικανών» και «αδύναμων» φανερώνει την απουσία ουσιαστικών επιχειρημάτων για τα πραγματικά προβλήματα της αγοράς. Αντί να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις για το κόστος διαβίωσης και την ενίσχυση των εισοδημάτων, επιλέγεται η υποτίμηση των ανθρώπων που δίνουν καθημερινό αγώνα επιβίωσης.
Τέτοιου είδους τοποθετήσεις τραυματίζουν τον δημόσιο διάλογο, καλλιεργούν τον κοινωνικό αυτοματισμό και αποδεικνύουν μια πλήρη αδυναμία κατανόησης των πραγματικών συνθηκών στις οποίες ζει η πλειονότητα των νοικοκυριών.
Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της οικονομικής πολιτικής, ο κ. Θεοχάρης κατέφυγε σε απαξιωτικούς διαχωρισμούς, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες», σε αντιδιαστολή με τους «νοικοκύρηδες».
Η συγκεκριμένη αναφορά δεν αποτελεί απλώς μια ατυχή φραστική διατύπωση της στιγμής, αλλά αντικατοπτρίζει μια επικίνδυνη νοοτροπία πολιτικής υπεροψίας.
Όταν ένας εκπρόσωπος της εξουσίας επιλέγει να χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα τους πολίτες που δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τις πληθωριστικές πιέσεις και την οικονομική στενότητα ως «κακομοίρηδες», προσβάλλει ευθέως τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να μεριμνά για την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και όχι να τις απαξιώνει με ελιτίστικες ταμπέλες.
Επιπλέον, η τακτική του τεχνητού διχασμού της κοινωνίας σε κατηγορίες «ικανών» και «αδύναμων» φανερώνει την απουσία ουσιαστικών επιχειρημάτων για τα πραγματικά προβλήματα της αγοράς. Αντί να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις για το κόστος διαβίωσης και την ενίσχυση των εισοδημάτων, επιλέγεται η υποτίμηση των ανθρώπων που δίνουν καθημερινό αγώνα επιβίωσης.
Τέτοιου είδους τοποθετήσεις τραυματίζουν τον δημόσιο διάλογο, καλλιεργούν τον κοινωνικό αυτοματισμό και αποδεικνύουν μια πλήρη αδυναμία κατανόησης των πραγματικών συνθηκών στις οποίες ζει η πλειονότητα των νοικοκυριών.